Uwaga! Ta strona wykorzystuje pliki Cookie! Szczegółowe informacje znajdziecie państwo w polityce prywatności. Akceptuję politykę.

Aby powiększyć stronę, wciśnij klawisze [CTRL] + [+]. Aby zmniejszyć, wciśnij klawisze [CTRL] + [-]. Aby przywrócić do normalnej wielkości, wciśnij klawisze [CTRL] + [0].

Metro na świecie

Praga

Metro w Pradze

Praskie metro nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym. Nie jest największe ani najgłębsze, superkomfortowe, czy bogato zdobione. Jest za to funkcjonalne i szybkie. Trzy splecione z sobą linie umożliwiają swobodne przemieszczanie się po centrum czeskiej stolicy, docierają do jego strategicznych punktów, najciekawszych zabytków i kulturalnych obiektów. Sprawnie wpisują się w miejską sieć komunikacyjną, łączą z ruchem podmiejskim.

Metrem zarządza Przedsiębiorstwo Komunikacyjne m. st. Pragi, któremu podlega też sieć tramwajów i autobusów, kolejka na wzgórze Petrin i wyciąg krzesełkowy w ZOO. Razem z siecią kolejową, autobusową i tramwajową metro tworzy zintegrowany system komunikacyjny. Powstał on w 1993 roku. Jest podzielony na strefy, różniące się cenami biletów. Metro obsługuje jednak tylko jedną strefę – centralną. We wszystkich strefach i środkach komunikacji obowiązuje jednakowy typ biletów.

800px-prague_metro_station_nadrazi_holesovice_320

stacja Nádraží Holešovice (źródło: pl.wikipedia.org)

Historia

Pierwszy projekt budowy podziemnego tunelu dla komunikacji miejskiej przedstawił w końcu XIX Ladislav Rott podczas modernizacji staromiejskiej praskiej kanalizacji. Rajcowie miasta odrzucili pomysł jako mało realny, ale idea nieustannie kiełkowała w głowach architektów i budowniczych. W 1926 roku budowę metra zaplanowali Vladimir List i Bohumil Belada . Także ich projekt nie doczekał się realizacji.W latach 30. poprzedniego wieku w różnych krajach Europy mnożyły się pomysły wykorzystania podziemnej przestrzeni dla komunikacji – tramwajowej lub kolejowej. W Pradze powstał wtedy kolejny projekt budowy metra, które miało mieć trzy linie. Drążenie tuneli zaczęto tuż przed II wojną światową. Po wojnie prac jednak nie wznowiono z powodu braku funduszy.

Do pomysłu wrócono we wczesnych latach 60. - więcej zwolenników zyskał wówczas plan budowy podziemnego tramwaju. Na krótko, bo już w 1967 roku władze zdecydowały się jednak na budowę metra. Pierwszy odcinek - dziewięć stacji czerwonej linii (C 3) został ukończony z dwuletnim poślizgiem,  w roku 1974. Naczelnym architektem tej części metra był Jaroslav Otruba. W rosyjskiej edycji Wikipedii znajdujemy przypomnienie, że odcinek oddano do użytku 9 maja 1974 roku, w 29. rocznicę “oswobodzenia Pragi przez Armię Czerwoną”. Budowniczowie radzieccy wykorzystali metodę drążenia wypróbowaną w czasie budowy metra w Kijowie, m.in. zastosowano żelbetowe obudowy tuneli. Warunki pracy przy tym fragmencie metra były bardzo trudne z powodu zwartej staromiejskiej zabudowy (nie można było używać materiałów wybuchowych) oraz z uwagi na konieczność drążenia pod Wełtawą.

W 1990 roku aksamitną rewolucję przeżyło także metro: zmieniono nazwy wielu stacji. Zniknęły m.in. takie nazwy, jak Leninowska, Moskiewska, Sokołowska, Fucika, Kosmonautów, Gottwalda, Przyjaźni...

W kronikach praskiego metra jednym z najważniejszych zdarzeń pozostanie z pewnością powódź z 2002 roku, gdy woda zalała 12 stacji i konieczne było częściowe wstrzymanie ruchu podziemnej kolei. Straty sięgnęły 7 mld koron (ponad 200 mln dol.) . Na ścianach metra do dziś widnieją ostrzegawcze srebrne linie wskazujące tamten groźny poziom wody. W pamięci mieszkańców Pragi zapisały się gorączkowe   prace przy budowie barykad z worków z piaskiem na położonym dość nisko bezcennym XIII-wiecznym Rynku Staromiejskim, który wielokrotnie w przeszłości atakowała Wełtawa.

800px-prague_metro_mustek_a_station_01_320

Stacja przesiadkowa Můstek (źródło: pl.wikipedia.org)

Jedyne w Czechach

Obecnie  metro praskie, jedyne w Republice Czeskiej, przewozi  półtora-dwa miliony osób dziennie, a łączna długość jego szyn sięga prawie 60 km. Trzy działające linie : A 1, B 2 i C 3 krzyżują się w trzech punktach przesiadkowych (Mustek, Florenc, Muzeum). Każda z nich przecina pod ziemią Wełtawę. Podczas drążenia kanału pod rzeką na linii C w 2004 roku wykorzystano unikalną technologię “wysuwanych tuneli”, czyli układania całych gotowych fragmentów obudowy metra.

Stacje praskiego metra znajdują się na różnych głębokościach: w podziemnych tunelach (najgłębsza – stacja Namesti Miru – 53 m), w nadziemnych tunelach i na powierzchni ziemi. Największe wrażenie robi supernowoczesna “stacja nad stacją” na przystanku Rajska zahrada, z ażurowymi prześwitami, jakby żywcem wzięta z płócien konstruktywistów. Większość stacji znajduje się dość płytko pod ziemią, więc rzadko w praskim metrze spotykamy schody ruchome. Obecnie, zgodnie z wymogami Unii Europejskiej, na wielu stacjach zainstalowano windy przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Rekordowej długości schody ruchome (ok.100 m) produkcji niemieckiej firmy ThyssenKrupp Elevator uruchomione na stacji Namesti Miru, uchodziły przez pewien czas za najdłuższe w Europie. Obecnie zdystansowały je moskiewskie, działające na stacji Park Pobiedy.

Najstarsza czerwona linia (C 3) ma obecnie 20 stacji. Na jej trasie znajdują się stacje płytkie odkrywkowe (16), głębokie (2), częściowo naziemne (1) i głębokie odkrywkowe (1). Kolejka przejeżdża całą trase (22 km) w ciągu 36 minut. Biegnie z północy na południe miasta i łączy stacje Haje oraz Letnany.

W 1978 roku została oddana do użytku zielona linia metra (A 1). “Z grubsza biorąc” kieruje się ona ze wschodu na zachód. Trasę długości 10,9 km pomiędzy stacjami Dejvicka i Skalka pokonuje w ciągu 23 minut. Wśród 13 stacji większość stanowią głębokie, oprócz tego są trzy  płytkie odkrywkowe i jedna naziemna.

Linia żółta (B 2) kursuje na trasie Cerny Most – Zlicin. Pierwszy odcinek oddano do eksploatacji w  1985 roku. Obecnie  linia ma 24 stacje, w tym trzy nadziemne, 8 płytkich odkrywkowych i jedną głęboką. Zestaw pociągów w ciągu 41 minut przemierza dystans 25,7 km.

320px-prag_metro_logo_svg_320 

logo praskiego metra (źródło: pl.wikipedia.org)

Wciąż rozbudowywane

Istniejące linie metra są wciąż rozbudowywane. W kwietniu 2010 roku oficjalnie rozpoczęto przedłużanie linii A w kierunku zachodnim, od stacji Dejvicka do lotniska Ruzyne. Pierwszy etap budowy obejmuje cztery stacje, a trasa będzie miała 6 km długości. Koszt inwestycji oszacowano na 18,7 mld koron, z czego 8 mld koron miasto otrzyma z kasy unijnej. Planowane zakończenie inwestycji – w 2014 roku. Konkurs na budowę wygrały Hochtief CZ i Metrostav.

Planuje się też budowę całkiem nowych linii – niebieskiej linii D, łączącej śródmieście z przedmieściami na południu miasta (Według planów pierwszy odcinek  tej linii ma być oddany do użytku w 2015 roku)  oraz okrężnej linii fioletowej F.

W pobliżu prawie wszystkich początkowych i końcowych stacji metra zbudowano wygodne i tanie parkingi P+R, przeznaczone tylko dla kierowców, którzy dalszą drogę zamierzają pokonywać metrem. Parkingi są czynne od godz. 4.00 do północy. Przy wyjeździe z parkingu obsługa kontrolnie żąda okazania biletu z metra. Auta pozostawione przez spóźnionych właścicieli są odholowywane przez policję za specjalną opłatą.

766px-prague_metro_plan_2008_svg_320

linie praskiego metra (źródło: pl.wikipedia.org)

Garść cyfr i faktów

Metro kursuje od godz. 5.00 do północy, w godzinach szczytu co 2-4 minuty, potem rzadziej co 4-10 minut, w dni świąteczne co 10 minut. 

Pociągi rozwijają średnią szybkość – 34,6 km/godz. Maksymalna prędkość – 80 km/godz.

W całym systemie krąży 107 składów pociągów. Maksymalna liczba składów w szczycie – na linii A – 17, B – 34, C – 33.

Najkrótszy odcinek między stacjami – 426 m, najdłuższy – 2749 m, średni – 1098 m.
Całkowita długość linii – 59,3 km.
Liczba stacji – 57, zajezdni – 3.
Rozstaw szyn – 1,435 m.